Cliëntverhalen 1 tot 10 van in totaal 71 verhalen.
Tot een jaar geleden durfde ik nog steeds niet buiten Apeldoorn te komen
16 jaar geleden kreeg ik voor het eerst een paniekaanval. Ik was toen 13 jaar en kreeg enorme hartkloppingen toen ik naar huis liep. Ik raakte in paniek en begon te hyperventileren. Dat gevoel kwam steeds vaker met als gevolg dat ik situaties begon te vermijden. Ik durfde niet meer alleen over straat, vermeed drukke ruimtes (zoals warenhuizen en cafés) en had het liefst dat mijn ouders bij me in de buurt bleven. Mijn ouders hadden geen idee waar ik last van had en deden er alles aan om te zorgen dat ik me goed voelde. Ze brachten me overal naartoe en hielpen me angstige situaties te vermijden. Goed bedoeld natuurlijk, maar uiteindelijk heeft dat de situatie alleen maar verergerd. Ze gaven onbedoeld een signaal af dat de situaties waarin ik in paniek raakte, ook daadwerkelijk angstig waren. .....
Verhaal van een ex-cliënt.
Dag
Yvonne
Allereerst wil ik U heel hartelijk bedanken voor de geboden hulp. U weet
hoe ik de eerste keer binnen kwam, met maar liefst 23 klachten, dan voel
je je echt niet gelukkig.
Ik was eerst een beetje negatief over ademhalings techniek Maar ik had
twee voorbeelden van mijn twee neefjes, die twee andere jongens
werden na de MaatKracht-therapie. Ik ben zo blij dat ik het heb gedaan.
Nu ben ik weer zoals een mens moet zijn.
.....
Het is voor mij allemaal begonnen in 2003
Na een moeilijke periode, kreeg ik van de ene op de andere dag ineens hartkloppingen.
Ik was alleen thuis met de kinderen. Ik werd ineens heel erg bang en dacht dat ik dood zou gaan. Via de huisarts kreeg ik oxacepam voor een paar dagen, want ik was er flink door geraakt, en het bleef maar in mijn hoofd rondspoken.
Na een tijdje was ik weer alleen thuis en voelde ik me weer helemaal raar worden, en raakte ik weer in paniek. Ik dacht dat er echt wat mis met me was, en ik begon die aanvallen steeds vaker te krijgen. Zo werd ik ook bang om alleen thuis te blijven, ik dacht, er is dan niemand om me te helpen als ik lig dood te gaan. Het werd een obsessie. Ik was er de hele dag mee bezig. Elk pijntje in mijn lichaam was kanker. Ik werd een enorme Hypochonder. Elke dag dacht ik dit is mijn laatste dag. Als ik van iemand klachten hoorde dan voelde ik het zelf ook. Ik was alleen maar bezig met mijn lichaam en dood gaan......
De gejaagdheid is eruit!
Nadat ik al bijna een jaar had rondgelopen met een angststoornis in combinatie met dwangneurose en oververmoeidheid, kwam ik in januari 2007 bij
Yvonne Pouwer van MaatKracht terecht. Al bij het eerste consult zag ze wat er precies aan scheelde en stelde ze me voor een antidepressivum te gebruiken, die toegesneden is op mijn klachten. Ik had in september 2006 al via de huisarts en de bedrijfspsycholoog een bekend middel voorgeschreven gekregen. Dat ben ik gelijk volgens de aangegeven dosering gaan slikken. Na twee weken werd ik hartstikke gek en ben ik –op voorschrift van de arts- hiermee gestopt, dus mijn angst voor weer een medicijn was begrijpelijk. Die angst werd gelijk weggenomen door Yvonne’s redenering......
ik ben toch niet depressief, durf alleen de auto niet meer in.
Eigenlijk is dit alles begonnen in 1998 met een zware hyperventilatie de gehele rechterkant was even uitgevallen
Geen medicijnen maar een ademhalingsoefening meegekregen en de jaren daarna is het allemaal redelijk goed gegaan af en toe
last ervan maar had het wel onder controle totdat :
33 jaar alles wat je hartje begeert vrouw, kinderen, mooi huis super baan en dan die ene dag in december dat ik
niet meer alleen in de auto de snelweg op durfde......
Verhaal van een cliënt met angsten voor met name controleverlies .
Van alles had ik al geprobeerd; gesprekken met mijn geliefden, de huisarts, verschillende psychologen & psychotherapeuten, bibliotherapie, medicatie en zelfs een zijstapje naar het alternatieve circuit. Alhoewel er vaak ook perioden waren waarin het prima met mij ging, werden deze toch regelmatig en zeker het afgelopen jaar afgewisseld met rottijden, waarin enorme angsten voor met name controleverlies overheersten. Mijn dagelijks functioneren en stemming werden hierdoor zeer negatief beďnvloed. .....
‘Jij gaat het niet redden zo’. Oktober 2005.
Het zijn de resolute woorden van de huisarts, toen ik ten langen leste bij hem aanklopte voor wat slaapmedicatie. Al enkele maanden lang sliep ik vrijwel niet meer en bestond mijn leven 24 uur per dag uit strijd leveren tegen de zeer heftige paniekaanvallen en het als maar verder aanwakkerende gevoel van wanhoop. Ik stond op het punt om de jarenlange strijd om deze gevoelens weg te drukken, te verdoezelen, onder het tapijt te vegen, te verliezen. Volgens de huisarts moest ik een antidepressivum (Citalopram) gaan gebruiken, iets waar ik mij jarenlang met hand en tand tegen had verzet. Ik wou het zelf kunnen! Het voelde of ik zo vreselijk gefaald had. Toen stortte de wereld voor mij in. Ik kon echt vrijwel niets meer. Ik moest me ziek melden op mijn werk wat ik vreselijk vond, kon nog niet een paar minuten TV kijken omdat ik dan totaal overprikkeld werd en mijn hoofd leek zowat te barsten van de meest vreselijke gedachten......
Gedicht van een client van Yvonne Pouwer praktijk Apeldoorn
ONRUST
Och onrust en gejaagd gevoel.
Wist ik maar wat mij daartoe dreef.
Op deze zeer vermoeide tocht.
Naar oorden, onbekend
Totdat mij werd verteld door ččn,
wat Maatkracht voor haar deed.
Waarna zij vroeg, of ik ook wou,
zei ik, ja graag direct,.
Ben nu na ongeveer een jaar.
door ademoefening alleen,
en enig medicijn weer klaar.
.....
De duizeligheid en moeheid werd steeds erger
Ik ben Marah, ben 20 jaar en heb 1 ˝ jaar gelopen met chronische hyperventilatie.
Als ik nu terug kijk begon het mei 2006. Snel moe, soms duizelig. Ik negeerde het want ik word nou eenmaal snel moe. Maar september 2006 begon ik toch echt te merken dat er iets goed fout zat. Ik was de hele tijd moe, ook al sliep ik 10 uur per nacht, en ik was heel erg duizelig. Ik kon niet meer goed naar school, uitgaan was moeilijk en na twee dagen stage, moest ik 5 dagen uitrusten.
Eind september begon het heel erg te worden. Ik kon niet meer normaal naar de supermarkt zonder het gevoel te krijgen dat ik zou flauwvallen......
Ik was zo bang, bang om in paniek te raken…..angst voor de angst!
Het begon in februari 2004.
Ik was op m’n werk en we hadden koffiepauze. Samen met alle andere collega’s zaten we in de lerarenkamer.
Ik was in gesprek met een collega en ineens vloog het me aan.
M’n hart sloeg op hol, ik werd ontzettend warm en dacht dat ik elk moment tegen de vlakte zou gaan. Het was een beangstigend gevoel.
Ik zei tegen mijn collega dat ik me niet zo lekker voelde en even naar de gang toe ging voor wat frisse lucht. Iedereen keek me aan.
Op de gang lukte het me niet om weer rustig te worden waardoor een aantal collega’s zich over mij gingen ontfermen en zeiden dat ik moest gaan zitten.
Ik kreeg een glas water en iedereen praatte op me in.
Ik wist zelf niet wat ik had, ik was lijkbleek en wilde het liefst dat iedereen me met rust liet. Ik wilde het gewoon vergeten en weer verder gaan met de dag.
Maar mijn collega’s besloten dat ik naar huis gebracht moest worden. Tegenstribbelend, maar aan de andere kant ook wel fijn, heeft een collega mij toen thuis afgezet......
Cliëntverhalen 1 tot 10 van in totaal 71
verhalen
