Eindelijk vrij!!

Mijn leven: angst om over te geven, altijd. Ingewikkeld maar leefbaar. Maar ook heel vermoeiend…..ik wist overal iets negatiefs uit te halen en dat eerst te benoemen.
December 2008; ik zat al een poosje niet zo in mijn vel, ach dat hebben we allemaal wel eens dacht ik. Gewoon doorgaan (hoe herkenbaar?) en dan komt het vast wel weer goed. Maar zo tegen kerstmis aan kwam de man met de hamer. En dan geen lullig hamertje, nee, een MOKER. Ik wist niet wat er met me gebeurde. Ik voelde me lichamelijk ziek en in mijn hoofd…..ik dacht echt dat het nu zou gebeuren….zo voelt het dus als je gek wordt.

En maar ijsberen en huilen. Paniek. Ik had geen controle meer over mijn denken en praten voelde me zooo machteloos en nietig tegelijk. Ik was uitgeput! Mijn wederhelft heeft me uiteindelijk dusdanig rustig gekregen dat ik in slaap ben gevallen. Natuurlijk meteen naar de huisarts. Die bevestigde wat ik eigenlijk al wel zelf wist. Het was allemaal teveel en snelle goede hulp zou niet overbodig zijn. Omdat ik steeds goed kon verwoorden wat ik mankeerde en van leuke dingen ook nog kon genieten vond ik mijzelf niet depressief, dus een psycholoog (met langdurig traject) zag ik niet zitten. Hier had ik al ervaring mee en het had niets opgelost. Ik wilde hulp die NU zou helpen en mijn angsten dragelijk kon maken Na wat speurwerk op het internet kwam ik bij Maatkracht terecht. Dit was het! Hier moest ik heen en wel zo snel mogelijk. Maar dan dat eerste telefoontje: aan iemand vreemd toegeven dat het niet goed met je gaat, mijn hart zat in mijn keel. Maar ik kreeg Letty aan de lijn. En jemig wat een verademing! Er was iemand die mij na drie zinnen al begreep en mij niet raar vond. Ik moest accuut huilen van opluchting. Ik mocht gelukkig snel komen. Tijdens het eerste gesprek bleek inderdaad dat ik niet depressief was maar al jaren angst had om over te geven en gebukt ging onder het gedrag van mijn moeder. En na een geestelijk (veel te) intensieve periode in mijn leven kregen mijn angsten en negativiteit de overhand. Ik was nu bijna slaafs naar mijn moeder en extreem bang om ziek te worden. Een angst die tot die tijd aardig leefbaar was, was mijn grootste vijand geworden. En er was een naam voor; emetofobie. Wat was ik blij dat ik niet de enige was. We besloten een medicijnvrije behandeling. Maar eerst ademhalen (ik was daar zeer sceptisch over moet ik toegeven, kan het overgaan met een beetje ademhalen dacht ik nog?) Jawel! Dat kan! Ik ben er het levende bewijs van! Meteen al na een paar dagen oefenen voelde ik verlichting en kreeg het gevoel van controle over mezelf terug. En af en toe een dagje niet oefenen? Ik voelde het meteen. Je moet het dus wel doen! Ik ben gewoon jaren aan het hyperventileren geweest. En wat dat met je doet is ongelofelijk. Verder ben ik zo fijn geholpen door Letty. Geen zweverige prietpraatjes maar praktische hulp van een ervaren vrouw. En wat heerlijk om je begrepen te voelen. Mijn moeder had een grote vinger in de pap aangaande mijn emetofobie en negatieve inslag in mijn leven. Stapje bij stapje ben ik daar, met handvaten van Letty, overheen weten te stappen. Ik weet dat ik aan Letty zei;”Ik leef al jaren zo ingedoken en krampachtig en zou me zo graag open, wijds en vrij willen voelen. Leven”. Letty beloofde mij dat als ik er hard aan zou werken ik op mijn verjaardag (een half jaar later) vrij zou zijn. En jawel……het is gelukt. Ik kan niets anders zeggen dan dat ik me echt vrij voel. Nee, bevrijd is een beter woord. Ik had gehoopt dat mijn angsten dragelijk zouden worden, maar nog mooier, ze zijn weg! Ik voel geen angst meer om over te geven of ziek te worden, kan weer elders eten, er zelfs om lachen en het soms zomaar dagen vergeten. Het raakt langzaam uit mijn systeem. Ben tegen mijn moeder opgewassen, durf te genieten en weet alles veel positiever te benaderen. Wat ben ik blij dat ik meteen na die paniekaanval actie heb ondernomen. Ik heb een feest gegeven op mijn verjaardag. Een feestje waarvan mijn wederhelft en ik wisten dat het van veel meer waarde was dan het vieren van mijn verjaring.

Met dank aan Letty!

<< terug naar cliëntverhalen